بازهم چشمانم جويبار اشك شد و صورتم چون كويري در

انتظار باران بازم هم پاييزي ديگر ار راه رسيدوخزاني

 دوباره، من همچون درختي تنهايم كه به شمارش خزان

 وجودش نشسته باشدبا هر پاييزي كه از راه رسيد من جز

 سوز تنهايي ،جز خزان برگ برگ زندگيم چيزي از اين

فصل  نفهميدم امروز بيست روز از فصل خزان و بيست

و يك سال از خزان عمرمن گذشته من دراين روز هديه اي

 جز اين از تو نمي خواهم كه فرياد بزنم چقدر تنهايم وآرزويي

 جز مرگ ندارم