براي مدت كوتاهي به كوتاهي گذر نسيمي در صبح خنك و مه

آلود بر گلبرگهاي ياس سپيد،چشمانم را بستم.آوايي بس

سوزناك همراه با رگه هاي غمي  كه از كُنه وجودم برمي آمد

،شنيد و گفت آه اي فلك چرا يك روز خوش را براي او

نخواستي چرااين همه غصه و اين همه درد ،وقتي ديده هايم را

گشودم خواست از من بپرسد اي گلبرگ ياس اين  همه غصه

براي چيست ؟كه با اولين لب بر هم آوردن گفتم نپرس از من

كه غصه ام از كجاست؟