گاهي وقتا آدمها مجبور ميشوند همه چيز را حتي گريه هايشان را

پشت يك لبخند پنهان كنند كه انگار هيچ غمي توي دلشان ندارند

غافل از اينكه پشت اين لبخند بغض در گلو حبس شده كه ذره ذره

وجود آدم را توي خودش غرق ميكند به طوري كه آرزو ميكني در

آغوش خيال رها شوي تا آسمانها پرواز كني جاي كه هيچ كس تو را

نشناسد . آنوقت آنجا توي دل يك ستاره آرام بگيري و به خاطر

كسي سوسو بزني كه هميشه چشم به راه و منتظرت نشسته