اشكم، ولي بپاي عزيزان چكيده ام

                                                                   خارم ، ولي بسايۀ گُل آرميده ام

با ياد رنگ و بوي تو ، اي نوبهار عشق

                                                                   همچون بنفشه سر بگريبان كشيده ام

چون خاك ،‌در هواي تو از پا افتاده ام

                                                                   چون اشك؛ در قفاي تو با سر دويده ام

من جلوۀ شباب نديدم بعمر خويش

                                                                   از ديگران حديث جواني شنيده ام

از جام عافيت ، مي نابي نخورده ام

                                                                   وز شاخ آرزو گل عيشي نچيده ام

موي سپيد را ، فلك رايگان نداد

                                                                   اي رشته را به نقد جواني خديده ام

اي سرو پاي بسته ،بآزادگي مناز

                                                                   آزاده من ، كه از همه عالم بريده ام

اگر در خاك افتاده ديدي

از شاخه جدا شقايقي را

يا بر دل موج سهمگين

طوفان شكسته زورقي را

اي عشق مرا نكرده باور

آن لحظه مرا  به ياد آور