خدايا روزهاست در پي اين هستم كه به خود جرئت دهم وتو را مخاطب خويش

قراردهم،افسوس كه نميتوانم . اما ميدانم كه تو از پس لبهاي خاموش من ميشنوي:

اي خالق عشق!‌دستي بر آيينه ي سرد و يخ زده ي قلبم بگشا وبگذار من از پس غبارهاي

تيره ي تنهايي،رنگ دوستي را ببينم .پرستوي سرگردان دل مرا به آشيانه ي قلبم باز

گردان.بناي قلم را با عشق بساز ودرونم را با هيزم هاي دوست داشتن بسوزان و شعله

ور كن چنان كه قلب هاي يخ زده را گرم كنم وبا آنان كه در غروب دلتنگي فرو رفته اند

،به كهكشان زندگي به پرواز درآيم.....