بي گـمـان آن شـب كـه دنـيـاآمـدم

آسـمـان هـم مـثـل مـن افسرده بود

مــاه هـــم در يــاس ونــومــيــــدي

بــرگ نــبـود گـل هم پـژمـرده بـود

خــوب مـيـدانـم كـه روز مـرگ مـن

بـاز ابـر آســمـان خـواهـد گـريـسـت

ســاكـت و خامـوش مـدفــون مـيشـوم

هيچ كس از خود نمي پرسد كه كيست

آه!اما دل من

            بازم افسرده است!

            نرم وآهسته ببار اي باران

            روزوشـــب در پـــي هــم

            وبــشـوي آنچه نامردي ها

            ازانـــديــشـه مـا...

آه باران

بــاران!

حـاصـل دور زندگي صحبت آشنا بود

تا توزمن بريده اي من زجهان بريده ام

تـا تـو مـرا من دهي كـشته مرا فراق تو

تا تو بداد من رسي من به خدا رسيده ام

آنقدربا آتش دل ساختم تا سوختم

بي تواي آرام جان ياساختم ياسوختم

همچوآن شمعي كه افروزند پيش آفتاب

سوختم در پيش مه رويان و بيجا سوختم

سـوخـتـم ازآتــش دل در مـيـان مـوج اشـك

شـور بـخـتي بـيـن كه درآغـوش دريا سوخـتم