همه هستی من آیه تاریکیست

که تو را در خود تکرار کنان

به سحر گاه شکفتنها و رستنهای ابدی خواهد برد

من در این آیه تو را آه کشیدم ،آه

من در این آیه تو را

به درخت و آب وآتش یپوند زدم

من از نهایت شب حرف میزنم

من ازنهایت تاریکی

و از نهایت شب حرف میزنم

اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربانم چراغ بیار

و یک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم

آری این منم که در دل سکوت شب

نامه هابی عاشقانهپاره میکنم

ای ستاره ها اگر به من مدد کنبد

دامن از غمش پر از ستاره میکنم

ای ستاره ها چه شد که بر لبان او

آخر آن نوای گرم عاشقانه مرد

م که پشت پا زدم به هر چه هست ونیست

تا که کام او ز عشق خود روا کنم

لعنت خدا به من اگر به جز جفا

زین سپس به عاشقان با وفا کنم

رفته است و مهرش از دلم نمیرود

ای ستاره ها،چه شد که مرا نخواست؟

ای ستاره ها ،ستاره ها، ستاره ها

پس دیار عاشقان جاودان کجاست؟