چيست دنيا؟ كهنه زالي پر فني

خوش نشسته هر زمان بر دامني

صورتي بنمايد و پنهان كند

عالمي را واله و حيران كند

حجله ها سازد كه دامادي كنيد

دست و پا كوبد كه دلشادي كنيد

هر زمان نوعي فرو شد عشوه‌اي

وز وصال خود فرستد مژده‌اي

تا بدين مژده كند خلقي هلاك

جامه‌ی جانها كند از غصه چاك

آخر اين دنيا عجوزي بيش نيست

عشوه‌ی آن يك دو روزي بيش نيست

دل نگهدار از فريب اين عجوز

بهر وصلش ز آتش هجران مسوز

وصل او حاصل نگشته بر كسي

زين تمنا خاك شد جانها بسي

هر كه دنيا را بخود نگرفت دوست

از علايق فرد گشت و مـرد اوست

گاهي زيباترين سكوتها كوبنده ترين فريادهاست آنكه پرنده نيست نبايد در پ

رتگاه آشيانه بسازد مأموريت تو در زندگي تغيير دادن جهان نيست تو مأمور

تغيير دادن خويشتني گذشته را نه پنهان ساز نه در آن زندگي كن سكوت را

تنها با آوازي شيرين بشكن

حق داري كه دعوتم را بدعد عمري نپذيزي

فال حافظ گرفتم ديدم از عاشقي سيري

تقصير منه كه گفتم تو بخواي واست ميميرم

تو كه نوبتت شد اما گفتي بايد بميري

جاي چشات خالي ديشب ،چه خواب قشنگي ديدم

خواب ديدم واسه هميشه منو بردي به اسيري

يادمه روزاي اول اشكاتو كه پاك ميكردم

گفتي اين يادت بمونه تو،تو دنيا بي نظيري

دوس دارم صداقت تو مثل حرف اون روزات بود

منو مي بردي تو ساحل توي كلبه حصيري

حالا اما توي راهت اگه يه رود خانه باشه

واسه رد شدن نميخواي دساي منو بگيري

يادمه كه بي اجازه اومدم تو رو ببينم

زير دونه هاي برف و  بلوري مه شيري

نگرانم شدي اون روز گفتي تا هوا درس شه

تو پيش خودم مي موني،فعلنم خونه نميري

يادمه هوا كه خوب شد تا خونه فقط دوئيديم

توي دفترم نوشتم دوئيديم تو چه مسيري

ديگه اون روزا گذشتن ، مثه عمرا بر نگشتن

توي دفترم نوشتم، رسيدم به چه كويري

آخرش ديشب كه خواستم خون تون بيام و گفتي

مشغلت خيلي زياده ،اين روزا بد جوري گيري

هر چي عاشق تو باشم ،برم اندازه اي داره

نمي دوني واسه ديدن، واسه من هميشه ديري

تا نگم خوبي تو انگار شعر من تموم نميشه

برو تو قصر شكستم، تا ابد خودت اميري

شايد اشتباهه اما عاشقا دروغ مي گن

آدماي مهربون و با وفا دروغ مي گن

اونا كه مي گن كه تا هميشه ديونتونن

بذار بي پرده بگم كه به شما دروغ مي گن

اونا كه مي آن به اين بهونه ها،كه اومدن

از توي شهر قشنگ قصه ها ،دروغ مي گن

اونا كه فدات بشم تكيه كلامشون شده

به تموم آسمونا ،به خدا دروغ مي گن

اونا كه با قسم و آيه ميخوان بهت بگن

تا قيامت نمي شن ازت جدا،دروغ مي گن

اي تپش هاي تن سوزان من

آتشي در سايه ي مژگان من

اي  ز گند مزارها سر شار تر

اي زرين شاخه ها پر بار تر

اي در بگشوده بر خورشيدها

در هجوم ظلمت ترديد ها

با توام ديگر ز دردي بيم نيست

هست اگر ،جز درد خوشبختيم نيست

اين دل تنگ من و اين بار نور؟

هاي هوي زندگي در قعر گور؟

بخت بد،بيگانه اي شد يار من

بي گنه زنجير بر پاي زدند

واي از اين زندان محنت بار من

واي از اين چشمي كه مي كاود نهان                   

روز وشب در چشم من راز مرا

گوش بر در مي نهد تا بشنود

شايد آن گمگشته آواز مرا

گاه مي پرسد كه اندوهت ز چيست

فكرت آخر چه رو آشفته است

بي سبب پنهان مكن اين راز را

درد گنگي در نگاهت خفته است

همتونو دوست دارم

به درود

نگاه چشم مست تو شرر زند به جان و تن    شررخرم به جان و تن نگاه كن

نگاه كن

يه روز وقتي به گل نيلوفر نگاه مي کردم ترس تموم وجودمو برداشت که شايد منم

يه روزمثل گل نيلوفر تنها بشم. سريع از کنار مرداب دور شدم. حال  وقتي که

ميبينم خودم مرداب شدم دنبال يه گل نيلوفر مي گردم که از تنهايي نميرم و حالا

مي فهمم گل نيلوفر مغرور نيست اون خودشو وقف مرداب کرده

 نمي بخشمت .... بخاطر تمام خنده هايي كه از صورتم گرفتي .... بخاطر

تمام غمهايي كه بر صورتم نشاندي .... نمي بخشمت .... بخاطر دلي كه

برايم شكستي .... .. بخاطر احساسي كه برايم پرپر كردي ..... نمي

بخشمت .... بخاطر زخمي كه بر وجودم نشاندي ..... بخاطر نمكي كه بر

زخمم گذاردي .... و مي بخشمت بخاطر عشقي كه بر قلبم حك كردي

محبت از درخت آموز که حتي سايه از هيزم شکن هم بر نمي دارد

از کسی که دوستش داری ساده دست نکش، شاید دیگه هیچ کسو مثل اون دوست نداشته باشی و از

کسی هم که دوستت داره بی تفاوت عبور نکن چون شاید هیچ وقت هیچ کس تو را مثل اون دوست

نداشته باشه

اشكم، ولي بپاي عزيزان چكيده ام

                                                                   خارم ، ولي بسايۀ گُل آرميده ام

با ياد رنگ و بوي تو ، اي نوبهار عشق

                                                                   همچون بنفشه سر بگريبان كشيده ام

چون خاك ،‌در هواي تو از پا افتاده ام

                                                                   چون اشك؛ در قفاي تو با سر دويده ام

من جلوۀ شباب نديدم بعمر خويش

                                                                   از ديگران حديث جواني شنيده ام

از جام عافيت ، مي نابي نخورده ام

                                                                   وز شاخ آرزو گل عيشي نچيده ام

موي سپيد را ، فلك رايگان نداد

                                                                   اي رشته را به نقد جواني خديده ام

اي سرو پاي بسته ،بآزادگي مناز

                                                                   آزاده من ، كه از همه عالم بريده ام

اگر در خاك افتاده ديدي

از شاخه جدا شقايقي را

يا بر دل موج سهمگين

طوفان شكسته زورقي را

اي عشق مرا نكرده باور

آن لحظه مرا  به ياد آور

 چـون زلف تـوام جـانا ، در عيـن  پـريشاني

                                                        چون باد سحـرگاهم ، در بـي سروساماني

من خاكم و من گَردم ، من اشكم ومن دردم

       &n