مخفیانه گریستن......

دیوانه وار عشق ورزیدن......

و عاقبت :

در حسرت آنچه که دل می خواهد و منطق نمی پذیرد سوختن.

نگاه توآخرین نشانه امید من است.

فروغ زیبای رویاهای شبانه من است.

دراین نگاه مغناطیسی قوی هست که

 روح وجسم مرا به سوی تو میکشد

به توالتماس میکنم بنابه تفاوت فاحش

میانمان دیگربه من نگاه نکنی!

بجز حضور تو

هیچ چیزاین جهان

بیکرانه را

جدی نگرفته ام

حتی عشق را

در فراقش شعر تنهایی سرودم ، برنگشت

بی نگاهش خنده را از لب ربودم، برنگشت

روزها با یاد اوشبها به یاد قصه اش

بودنش گشت التماس تارو پودم ،برنگشت

گفتمش گر او بیایدآن وجود پاک او

میشوددرمان این قلب کبودم، برنگشت

هر قدر این شعرمن ازآن دم می زند

آخرش گویا شود نام سرودم، برنگشت

گذشت زمان برآنها که منتظرمی مانند بسیارکند

برآنها که می هراسند بسیار تند

برآنها که زانوی غم دربغل می گیرند بسیارطولانی

و برآنها که به سرخوشی می گذرانند بسیار کوتاه

اما برآنها که عشق می ورزند زمان راآغاز وپایانی نیست

كاش پروانه ماندن هيچ گاه تـاوان نداشت

ديــدگــان مــسـت،هـيـچ گـاه باران نداشت

كاش اگر دل درهـواي ياس ها پرمي كشيد

هـيچ پـروانه اي غـم باغ بي باغبان نداشت

اگربتوانم ماه وستارگان را روي برگهاي سوزني كاج بدوزم؛

اگــر عــاشــق تر از هــمـه ي شـمـع هـاي جـهــان بـســوزم؛

اگرازقطره هاي نجيب خونم صدهارودخانه خروشان بسازم؛

اگـــر زيـــبــاتـــر بـــاشـــم از هـــــر بــــــــود ونـــــبــــود؛

امــا اگــر تــو مــرا دوســت نــداشــتـه بــاشــي چـه ســود!